Nostalgie speelt een belangrijke rol. Suske en Wiske functioneren in Vlaanderen en Nederland als collectieve herinnering: grensverleggers van een jeugd waarin papier nog kon betoveren, waar heldendom, vriendschap en avontuur in heldere lijnen werden getekend. Die nostalgie kan echter ook verblinden. Soms worden oude verhalen gelezen als sacrosancte tijdcapsules zonder kritische blik op representatie, genderrollen of koloniale ondertonen die aan ouder taalgebruik en stereotypen kleven. De glunderende gluurder nodigt ons uit om die nostalgie te bevragen: glimlachen we omdat we ons veilig terugtrekken in vertrouwde verhalen, of omdat we juist herkennen hoe die verhalen onze blik op de wereld hebben gevormd?